CINEMAZAD

.:: جنگ جهانی دوم در قلمرو رنگ (1999)/ The Second World War in Colour ::.

cinemazad — Sun, 01 Nov 2009 11:19:18 GMT

جنگ جهانی دوم در قلمرو رنگ را در یکی از معدود کلاس های مفید دانشگاه یعنی کلاس مستندسازی «احمدظابطی جهرمی» دیدم. نمی توانید این مستند بی نظیر را ببینید و دست کم در دل بر مصائب جنگ جهانی دوم اشک نریزید. تمام تصاویر این فیلم، رنگی است و همه، واقعی و مستند. حتی یک صحنه بازسازی شده هم در فیلم نمی بینید. نریشن روی تصویر هم عیناً خاطرات بازماندگان جنگ است و چه خوب و تحسین برانگیز هم بر روی تصاویر نشسته و با آن ها مچ شده است. فقط در قسمت اول از سه قسمت این فیلم حدود ۱۸ نریتور مختلف این خاطرات را قرائت می کنند. همه چیز واقعی است و کسی نمی تواند باور نکند یا به بهانه اینکه سازنده به سلیقه خودش برای او انتخاب کرده و بی طرف نبوده، به صداقت فیلم بی اعتماد باشد و با آن همراه نشود. این مستند حيرت انگيز و عبرت انگيز را بی بی سی پخش كرده اما با اين حال ذره ای رویکرد جانبدارانه سیاسی -حتي فقط به سود انگليس- در فيلم ديده نمی شود. مضمون اين سه گانه تأثربرانگيز فقط یک چیز است: No War و اين درخواست هم با چه سوز و دردی از تماشاگر التماس می شود. فيلم را هر طور شده گير بياوريد و ببينيد. يا اينكه خود من را گير بياوريد تا دو دستی تقديمتان كنم. همه چيزهايی را كه تابحال از جنگ جهانی در فيلم های داستانی مشاهده كرده ايد در اينجا واقعی و مستندش را خواهيد ديد.

.:: بازداشتگاه شماره 17 (بیلی وایلدر/ 1953)/ Stalag 17 ::.

cinemazad — Wed, 21 Oct 2009 18:16:18 GMT

اگر هیچکاک استاد تعلیق و دلهره است، بیلی وایلدر استاد غافلگیری و سورپرایز است. هیچکاک با تصویر غوغا می کند و بیلی وایلدر با فیلمنامه. برای آنهایی که عالم هیچکاک را به دلیل فانتزی بودنش دوست ندارند و در داستان به دنبال رابطه های علت و معلولی می گردند بیلی وایلدر نسخه خوبی است. نه اینکه عالم وایلدر رئالیستی و بی روح باشد، بلکه چون وایلدر طناز است و همین به اندازه کافی کارهای او را فانتزی می کند. اگر بنا باشد او در روایت داستان هم بر منطق غیر رئال متکی باشد آن وقت همه چیز خراب می شود. کمدی موقعیت وایلدر به خاطر همین "واقعی" بودنش است که این همه قوی است. بی دلیل نگفته اند "هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد". بعضی وقت ها رئال نبودن خوب است و بعضی وقت ها به شدت رئال بودن. شابلون بردار که نیست.

«بازداشتگاه شماره 17» را امشب برای سومین بار دیدم. عجب فیلمنامه ای دارد. این همه رئال و در عین حال این همه بامزه! فقط از وایلدر بر می آید نوشتن چنین فیلمنامه ای. «آپارتمان» را که دیده اید حتماً (که در کنار«سانست بولوار» محبوب ترین فیلم های من از میان فیلم های وایلدر هستند و عکسشان را هم که ملاحظه می کنید بالای وبلاگ موجود است). «آپارتمان» هم همینطور است. شدیداً واقعی و شدیداً جذاب. خلاصه اش اینکه به نظر من هنر وایلدر در این است که نیازی ندارد برای القای شادابی زندگی، به دروغ، واقعیت را دستکاری کند و دفرمه اش کند. حتی اگر این واقعیت در دل یک بازداشتگاه اسرای امریکایی در جنگ جهانی بگذرد. حتی اگر مادر نویسنده این داستان جنگی شیرین، (مادر بیلی وایلدر) را نازی ها در اردوگاه کار اجباری کشته باشند. وایلدر از سینما برای حدیث نفس و بیان خویشتن و برای انتقامجویی و تصفیه حساب شخصی استفاده نمی کند. او فیلمش را می سازد و مقید هم هست که جذاب و دیدنی و بامزه بسازد. چه چیزی از این مهمتر؟

.:: بودن یا نبودن (1942)/ To Be or Not to Be ::.

cinemazad — Sat, 17 Oct 2009 15:32:18 GMT

«بودن یا نبودن» اولین فیلمی است که از "ارنست لوبیچ" کارگردان مورد علاقه کارگردان مورد علاقه ام "بیلی وایلدر" دیدم. وایلدر در کتاب شیرین "گفتگو با بیلی وایلدر" -که "کمرون کرو" نوشته و "گلی امامی" خیلی خوب آن را ترجمه کرده- خیلی از لوبیچ تعریف و تمجید می کند. تازه فهمیدم حق دارد. تعریف کردن هم دارد بسکه این بشر بامزه است. فکر می کنید موضوع فیلم چیست؟ شکسپیر؟ مسئله وجود و عدم؟ یا نه حدس بزنید این جمله در فیلم چه کارکردی دارد؟ اگر فیلم را ندیده اید امکان ندارد بتوانید حدس بزنید چون هیچ ربطی ندارد ولی در عین حال شدیداْ ربط دار است. باورتان نمی شود اگر بگویم. پس نمی گویم! خودم که هر بار یادش می افتم خنده ام می گیرد. نمونه اش همین حالا که توی سایت اینترنت خوابگاه پشت میز کامپیوتر نیشم باز شده و خوشبختانه دوستان بغل دستی حواسشان به من نیست.

گذشته از طنز قوی فیلم من یکی مانده ام چطور قدیمی ها با آن همه بی ادعایی این همه در فیلمنامه نویسی قدرتمند بوده اند و امروزی ها با آن همه پز این همه برعکس هستند. لوبیچ فیلمساز فوق العاده ای است. حتی شده به خاطر همین یک فیلم.

پ.ن

یک راهنمایی برای فهمیدن معنای "بودن یا نبودن": عکسی که گذاشته ام دقیقاْ لحظه ای است که این جمله توسط بازیگر نقش هملت ادا شده و ... . همین!! :)

.:: U-Turn ::.

cinemazad — Tue, 14 Jul 2009 00:07:18 GMT

در پی اعتراضات مسالمت آمیز دوستان به لینک نظرات بلاگ اسپات

با زبان خوش برگشتیم بلاگفا

منتها با این آدرس جدید:

http://khattesabz.blogfa.com

سبز باشید

.:: خط سبز/ خداحافظ CINEMAZAD ::.

cinemazad — Thu, 02 Jul 2009 15:52:18 GMT

«خط سبز» مسیر سبز زندگی است تا مرگ. مسیر سبز اسارت است تا آزادی. که گاهی خیلی طول میکشد:

«راجع به همه آدم هایی که دوستشون داشتم فکر می کنم. حالا خیلی وقته که رفتن... راجع به همه ی ما که توی مسیر سبز راه می رفتیم... ولی یه فکر بیشتر از بقیـه، شب ها من رو بیــــدار نگه می داره... همه ی ما یه مرگ بدهکاریم، استثنایی در کار نیست. ولی بعضی وقت ها، خدای من، مسیر سبز خیلی طولانیه...»

مسیر سبز (The Green Mile) فرانک دارابانت

* * *

خیلی وقته می خواستم تغییراتی در وبلاگ شخصیم بدم. اول به این خاطر که از ابتدا محورش رو سینما قرار داده بودم اما بعد سینما شد تنها بخشی از جوانب مختلف و متفاوت زندگیم و نقش کلیدی و محوریش رو در زندگیم از دست داد. دوست داشتم وبلاگم همسو با همه نیازها و علایقم باشه نه فقط منعکس کننده بخشی از اون. دیگه به خاطر عنوان و آدرس وبلاگ (CINEMAZAD) که در نظرم عنوانی بود که در معنای اول (سینمازاد) اغراق آمیز بود و در معنای دوم (سینمای آزاد) ادعایی. و اما دلیل مهمتر از این دو، سرویس وبلاگ بود. بلاگفا سرویس مطمئنی برای وبلاگ نویسی نیست. جدا از چند تا وبلاگی که اجباراً عوض کردم تا به این وبلاگ برسم و حالا می بینم فیلتر اون قبلی ها برداشته شده! مشکل اصلی توی این اوضاع اخیر بوجود اومد که نه فقط صفحه ی نمایش که صفحه مدیریت هم دچار مشکل اساسی شد. از این گذشته این اوضاع سیاسی من رو نسبت به سینمایی نوشتن ِ صِرف، دچار تردید بیشتری کرد. نوشتن مسئولانه تابع شرایط و اقتضائات زمانه است و من دوست ندارم به خاطر "مصلحت" دست از "حقیقت" بکشم. همه ی این ها دست به دست هم داد تا با این وبلاگ و همینطور با بلاگفا خداحافظی کنم (البته به جز سه وبلاگ موضوعی دیگه م که همچنان با بلاگفا پابرجاست) و برم سراغ بلاگر. دوستان که دیگه عادت دارن به تغییر لینک وبلاگ من در بخش پیوندهای وبلاگ هاشون. این هم روش!

وبلاگ جدید من:

خط سبز / http://khattesabz.blogspot.com

.:: پیانیست (2002)/ The Pianist ::.

cinemazad — Sat, 27 Jun 2009 21:21:18 GMT

دوستم فضل الله، نویسنده (یا بهتر است بگویم نقاش) وبلاگ ماداکتو یک دوست نزدیک لهستانی دارد. در لینک نظرات مطلب قبل نوشته: «می تونم الان متوجه بشم که چرا لهستانی ها آدمهای دمغ و خیلی جدی هستن... اونقدر جنگ دیدن که هیچ چیز دیگه ای نمیبینن.»

نمونه ی یک لهستانی نابغه در عالم سینما برای من پولانسکی است. و نیز نمونه ی یک فیلمساز امیدوار. "امیدوار" شاید فقط به خاطر «پیانیست». و الاّ معمولاً او را به خـاطر تلخی تأثیـرگذار فیلم هایش دوست دارند. تلخی اسفناک «ماه تلخ»، تلخی ترسناک «بچه ی رزمری»، تلخی هولناک «دروازه نهم»، تلخی سرد «چاقو در آب»، تلخی سوزناک «تس»، تلخی سیــــاه «محله ی چینی ها» و ... . و این تلخی ها چه بسا به خاطر همان "جنگ" باشد. جنگی که موضوع اصلی پیانیست است و براستی تلخ ترین صحنه های فیلم های پولانسکی هم در همین شاهکار اخیرش قابل رؤیت است. اما ...

پیانیست اگرچه حاوی تلخ ترین لحظات تمام آثار پولانسکی است اما پایانی دارد که شورانگیزترین پاداش ایمان و امید سرشار شخصیت اصلی داستان، «ولدی Wlady » ِ پیانیست است. پایانی که هر بار موقع تماشا میخکوبم می کند. محو دست‌ های رقصان «ولـدی» روی كلاويه‌ هـای پيــــانو می شوم و همراه با او غرق در ملودی شگفت انگیز این ساز بی بدیل، غرق در آرامش و رؤیا، در دل، اشک شوق می ریزم.

و حکایت ما نیز در پایان این امید سبز، موسیقی روح نواز آزادی است. ایمان دارم.

نگـــــاه:

تلخ و شیرین؛ چون شهادت/ جام جم، قاب کوچک - دیدگاه
«برونته» در «کارت سبز»/ جام جم، قاب کوچک - نقش های ماندگار

.:: سید ::.

cinemazad — Tue, 09 Jun 2009 07:17:18 GMT

... و چه زیباست این وحدت

این همـــــدلی

این خداحافظی دوستانه با دشمنی، نفاق، و دروغ

این سلام به عشق

و این بدرود با شیطان

این بهــــــار سبـــــــز

.:: مهدی کروبی ::.

cinemazad — Sun, 07 Jun 2009 09:16:18 GMT

مهدی کروبی دیشب (شنبه) خروش غیرت بود. ثابت کرد او هم برای وظیفه آمده نه قدرت. نشان داد که واقعاً مرد عمل است و مدافع سرسخت حقیقت. دیشب مهدی کروبی در حالی که می توانست سوار بر موج اهانت های قبلی احمدی نژاد بشود و بی اعتنا به تخریب این همه شخصیت غایب و صاحب دفاع، از این آب گل آلود ماهی خودش را بگیرد، غیرتمندانه پای حقیقت ایستاد و به جای دفاع از خود و اطرافیان، از حقوق "انسان" دفاع کرد.

دوستانی که مثل من یار میرحسین هستید اما برخلاف من مدام برای کروبی و حامیانش مزاحمت ایجاد می کنید و شعار انصراف انصراف سر می دهید! دیگر بس کنید! کروبی نباید کنار می رفت. باید می ماند تا در همچو دیشبی با صراحتی اینچنین از حرمت میرحسین موسوی و همسرش زهرا رهنورد و دیگرانی که بی رحمانه آماج حمله رئیس دولت قرار گرفته بودند پاسداری کند. دیگر بس کنید! مهدی کروبی با همین مناظره به نفع میرحسین موسوی کنار رفت.

پ.ن

سیاوش جمادی:

شرایط فعلی طوری است که هر کسی باید رأی بدهد. به این دلیل که یک جناح خاصی در کشور هست که آرای ثابتی دارد و اگر ما به افراد پیشرو رأی ندهیم به حفظ وضعیت اسفبار موجود کمک کرده ایم... در هیچ زمانی انتقادات به دولت به اندازه دولت نهم نبوده و این به دلیل کثرت عیوب این دولت است. دولت همچون اساطیرالاولین، همچون زئوس خودش را بی نیاز از نقد می داند... در انتها به رأی خودم اشاره می کنم که مهندس میرحسین موسوی است و موضع گیری من شفاف و بر اساس بیانیه و صحبت های ایشان است.

گفتگو با کلمه سبز، چهارشنبه ۱۳ خرداد ۱۳۸۸

نگــــــاه:

هنر اقتباس (جام جم، قاب کوچک، دیدگاه)
«صادق» در «لیلی با من است» (جام جم، قاب کوچک، نقش های ماندگار)

.:: در سوگ امام ::.

cinemazad — Thu, 04 Jun 2009 14:06:18 GMT

مناظره دیشب، مناظره میان میرحسین موسوی و محمود احمدی نژاد نبود. جنگ قدرت نبود. مصاف حق و باطل بود. مصاف فضیلت و رذیلت بود. مصاف اسلام صبر و عطوفت و رأفت بود با اسلام پرخاش و خشونت. یکی آمده بود چون "مأمور به تکلیف بود، نه نتیجه"؛ و دیگری آمده بود تا با سلاح "هدف وسیله را توجیه می کند" به هر قیمت نتیجه دلخواه خودش را بگیرد. یکی حسین وار برای امر به معروف و نهی از منکر آمده بود و طلب اصلاح در امت جدش، و دیگری که حسین اش نامیده بودند و مخالفانش را یزید و عمر سعد، آمده بود تا با نام خدا و پیامبر و امام عصر (عج) دعوت شیطان را برای اهانت به خلق خدا لبیک بگوید.

وای بر ما اگر تاریخ بار دیگر این بار با غفلت و فراموشی ما تکرار شود. وای بر ما اگر نه آن پیامبر و نه آن امام را شناخته باشیم و نه این امام دیگری را که از سلاله همان بزرگواران بود، از خمین آمد، با حسین (ع) بیعت کرد، با یزید زمانه جنگید، انقلابی سبز برایمان به ارمغان آورد و خود در چنین روزی با دلی آرام و قلبی مطمئن در جوار حق آرمید.

اماما! در سوگت می گرییم اما از پای نمی نشینیم. همچون فرزند پاک و بیدارت سید حسن. همچون برخی حواریون دلباخته ات که خدا هنوز ما را از نعمت وجودشان محروم نساخته. تاریخ برای ما هم الگویی دارد. آری. ما با زینب (س) بیعت می کنیم.

.:: تقـــــلاّ ::.

cinemazad — Mon, 01 Jun 2009 06:36:18 GMT

کاریکاتور: حسین شریعتمداری/ کاریکاتوریست: بزرگمهر حسین پور

دشمن دیگر به ته خط رسیده. می گویم دشمن چون بعضی ها مخالف نیستند که شعار زیبای «زنده باد مخالف من» درباره شان صدق کند. بعضی ها یا اندیشه ندارند یا اگر دارند گذاشته اند در کـــوزه آبـش را بخــورند. دلمـــان خیلی می خـواهد ولی متأسفانه به همین دلیلی که گفتـــیم، درباره بعضـی ها متأسفانه نمی توانیم بگوییم "اندیشه مهم است نه شخص". بعضی ها با زبان و عملشان فقط اهل دروغند و فشار و اهانت. کو آخر اندیشه که ترجیحش بدهیم به شخص؟ این ها معاندند و بین مخالف و معاند زمین تا آسمان فرق است. عوام فریبی شان جواب نداد حالا حمله می کنند، کتک می زنند، می گیرند و دستگیر می کنند و می برند، ستاد آتش می زنند، با همکاری نیروی انتظامی بنر پاره می کنند، شال سبز را قرآن سرنیزه می خوانند و مخالف -نه معاند- شان را یزید و عمرسعد؛ و از آن طرف جایگاه مداحی اهل بیت را می کنند تریبون مداحی دولت و توهین و افترا به ملت. واقعاً برای خودشان چه خیالی کرده اند؟ که بترسیم؟! که بلرزیم؟! که دچار یأس فلسفی بشویم و بی خیال رأی و انتخاب؟! یعنی خودشان هم نمی فهمند این کارها فقط تقلای بیهوده و بی ثمر است؟ عجب! الحمد لله الذی جعل اعداءنا من الحمقاء.

پ.ن

تمجید من از «کلمه سبز» به خاطر علاقه ام به میرحسین نیست. مگر «اندیشه نو» حامی او نیست؟
از مجیدی به خاطر «آواز گنجشک ها» ناامید شده بودم اما با این مستند اخلاقی اش امیدوارم کرد. می گویم "اخلاقی" چون به راحتی و حتی بدون دروغ و فریب می توانست خیلی تأثیرگذارتر از این بسازد اما نساخت چون نخواست تأثیرگذار باشد به هر قیمت و بهای ممکن. و در ادامه باید تکرار کنم "تمجید من از «مستند مجیدی» به خاطر علاقه ام به میرحسین ..."
چرا برخی حامیان کروبی مثل منبری های دوآتشه به دنبال هدایت قوم اند و بی اعتنا به شعور دیگران؟ چرا برای حمایت از کروبی، موسوی را تخریب می کنند؟ گفتم "برخی" چون دست کم یک نفر را از نزدیک می شناسم که پاک تر از این حرف هاست. کسی که دوستش دارم و همیشه استادم است اما هم او فیلم تبلیغاتی مهدی کروبی را ساخته: بهروز افخمی عزیزم.
عوضش آن یکی استادم دو دوره است طرف کسی است که کاندیدای انتخابی من است. آن یکی استادی که خیلی بامزه است: بزرگمهر حسین پور گلم.
من آنم که رستم بود پهلوان! خب افتخار است نازیدن به شاگردی بزرگان. من آدم استادبازی هستم. هر کسی را استاد خودم نمی دانم و لزومی هم نمی بینم احترام استادی برایش قائل باشم؛ اما اگر کسی واقعاً برایم شد "استاد"، همینطور که می بینید دل و قلوه برایش می ریزم وسط. بله خب من همانم که رستم بود پهلوان!

نگـــــاه:

تقوای فیلمسازی (جام جم، قاب کوچک، دیدگاه)
«ولدی» در «پیانیست» (جام جم، قاب کوچک، نقش های ماندگار)